HomeCartoonsStripsIllustratieArtColumnsEcardsShopGratisLectrrContact



 

 



Centraal Massief
door Vainqueur

Vainqueur de dromenjongleur.

Soms vind ik de rust op de meest gekke momenten, op plaatsen waar je niets van verwacht. Waar je niks van verwacht kun je soms alles van krijgen. Ik sta onder een balkon van een negentiende-eeuws huis. Ik weiger te vroeg te komen op een afspraak en aldus blijf ik ter plaatse rust enkele minuten staan tegen de gevel van het huis, tussen deur en raam. Het regent. Het is donker. Aan de overkant staat een groot gebouw dat in zijn glorieperiode vast grijs moet geweest zijn maar door de uitlaatgassen half zwart geblakerd is. Graffiti van extreemrechtste en extreemlinkse bewegingen sieren de blokken steen die de massieve voormuur van het gebouw uitmaken. Er is een monumentale trap en daarachter een grote poort die, in eerbiedwaardig stilzwijgen gehuld, in het duister verscholen ligt te wachten tot de vermolming intreedt. Wijsheid der verroting, schoonheid in ontbinding.

Mijn ogen slaan op naar boven. Door het licht van een straatlantaarn (ver, op de hoek) zie ik het fysieke bewijs van de ongenadig vallende regen. Langs mij heen haasten mensen en auto's zich door het verkeer van een stad die nooit slaapt. Allemaal ergens naartoe. Boven de lege fries van het gebouw bevinden zich een rij ramen waaruit, zo vermoed ik, nooit licht schijnt. Het gebouw zelf oogt al bij al ook niet bijzonder uitnodigend en ondanks zijn massieve constructie en onmiskenbare aanwezigheid lijkt het een decorstuk bij het voorbijrazende leven van fietsers en voetgangers. Het is een oversteekplek, een doorwaadbare plaats in het verkeer dat al bij al zo gek druk nog niet is. De dreigend oplichtende koplampen van een auto schijnen mij in het gezicht als een jonge vrouw wegrijdt. Wat denkt zij, die ene seconde dat ze me vanonder mijn half over het gezicht geslagen kap haar zag aankijken. Wat was ik voor jou meer dan een regendruppel die onder het licht van een lantaarn naar beneden valt? Ik verzet mij er niet tegen. Ze rijdt weg, ik voel geen woede.

Langzaam begin ik te stappen. Als ik wandel, dan wandel ik. Zeker als ik alleen ben. Dat lijkt de evidentie zelf, maar hoe vaak wandel je als je wandelt? In gedachten ben je aan het eten, aan het schrijven, aan het praten met die lang verloren vriend of lig je als een bonobo te neuken. Aandacht een focus. Het komt niet als je op je arme ziel knijpt, het komt op momenten dat je het niet verwacht. Het evangelie volgens Hierotatos Amnesios en ander intellectueel gezwam. Hoe meer je erover schrijft, hoe verder hetgeen je over schrijft zich van je pen verwijdert, tenzij het natuurlijk met opzet leugens zijn. Hoe meer hoe liever. Doorheen het zachte gordijn van de regen en de half-verlichte straten zoals ik ze graag heb blaast mijn adem warme wolkjes. Ik passeer een aangeschoten gezelschap. Ook onderweg. We reizen allemaal op dezelfde weg, vrienden. Ik denk aan een liedje. Somehow I'll find my way home, gezongen met een verwijfde jaren '80-stem en spacey samples errond die me week maken vanbinnen. Vaak heb ik nostalgie gevoeld naar tientallen jeugden die ik niet beleefd heb, of toch weer wel, vervormd en geromantiseerd in mijn geest. Alles is een illusie, maar wat ben je met niets?

Ik ga de hoek om naar beneden. In de verte lacht een muziektempel mij toe met felle blacklights en een beat die op deze afstand zacht dreunt. Oerenergie. Slaan op die drums, slaan. Je hartslag voelen, je adem en je longen. Je spieren in ritmische bewegingen draaien. Wetenschappelijk onderzoek zegt dat we aan het dansen gaan gewoon omdat de muziek zo luid staat. Klinkt toch vreemd. Is dat dan een ontsnappingsreflex? Ik heb in elk geval nog geen enkel konijn zien dansen als het geweerschoten begint te horen. De interne oppositie zegt dat ik ook nog geen enkele jager gezien heb. Maar dat is eigenlijk helemaal het punt niet.

De straatstenen zijn glad, afgesleten door iedereen en niemand. Ik geef er niet om. Het regent nog steeds. De hoek van de straat komt in zicht. In de tegenovergestelde richting komt een meisje, met haar handen diep in de zakken van haar overjas begraven. Lang en bruin zijn haar haren, donker is het silhouet dat ze zonder het minste geluid te maken meetrekt over haar eenzame pad. Je bent zo mooi. In het voorbijgaan vluchtig oogcontact. Wat als ik me omdraaide en haar aansprak? Hoeft niet. Ik zou de schoonheid van het moment verpesten door te praten.

Met een onwetende glimlach ga ik de hoek om. Precies op tijd voor mijn afspraak ga ik het café binnen.





 

 

 



De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: het Einde van de Wereld
Niemandsland
Het is hip om Snob te zijn
Het is hip om John te zijn
Het is hip om Loser te zijn
Het is hip om Alternatief te zijn
Jacques De Reet
Danny en Roos
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: De Kleuterbus
Zondag Smosdag
Laudanum
Machtige Minderheden
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Zondagmiddagmagie
Het Credo van de Blues
Het Eeuwige Strand
Handleiding tot het Schrijven van Literatuur
War on Terror
Sinterklaas, ouwe baas
Centraal Massief
Oude Jaren in Nieuwe Zakken
De Moord op de Dyarch I: Proloog
De Moord op de Dyarch II: Sexabië
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 1
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 2
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 3
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 4
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 5
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 5
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 6
De Moord op de Dyarch IV: Het Engelenplein
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 1
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 2
Irak, kouwe kak
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 3
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 4
Postcompost
Wandeling
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen 2
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen 3
De Moord op de Dyarch VII: De Ontknoping 1
De Moord op de Dyarch VII: De Ontknoping 2
De Moord op de Dyarch VIII: Epiloog
Pygmalion
Kolder van links
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Voorzomerdag
À votre service
De Dood van de Magistraat
Meet them at the Love Parade
De noodzakelijkheid van agnosticisme
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Domweg gelukkig op vrijdagmiddag
Een eerste keer de laatste onschuld
Broodje lul: weg met fascisten
Broodje kut: de schaamte van literatuur
Het is hip om gewone mensen te kennen
Het is hip om intellectueel te zijn
Lachen met columnisten
Koning Voetbal
Vainqueur verovert Duitsland
Zadelpijn
Simpele Danny I: De verdwijning van Colette
Simpele Danny II: Amerika
Handleiding tot het duurzame geluk
Een blanke kerst
Kopf durch die Wand
Vendetta
Onbehagen in het paradijs
Utopia
Handleiding tot de federale verkiezingen van 2007
De iustitia



   ©2001-2008 Lectrrland BVBA | Copyright-Verklaring | Contacteer Lectrr | Adverteren via Internetregie: Google AdSense | IE 5+ & FireFox Compliant | FAQ