HomeCartoonsStripsIllustratieArtColumnsEcardsShopGratisLectrrContact



 

 



De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 5
door Vainqueur

Zoals het Klokhuisje thuis getikt is, is het nergens getikt.

Noenie Klokhuis (15:44, 23/05/02)

De Gekkenwijk, geografisch gezien een uitloper van het Gekkenwoud, lag als een scherp uitgesneden stuk taart in Didaskopolis. De uiterste randen ervan, met Mr. Erotica's bordelen, bars en sekswinkels, reikten tot bijna aan de Boekentoren, diep in het hart van Didaskopolis. De industriegordel rond de stad was breder en toonde een lelijke mix aan oud en nieuw, rijk en arm. In die wijken woonden Mr. Plastic, Mr. Ozo en Dickie Inex. De echte buitenwijken echter, het breedste stuk van de taart, gingen al langzaam over in agrarischer gebied en hadden eerder het karakter van een landelijke voorstad dan van het donkere hart van Didaskopolis. Hier woonden de laatste twee Alliantieheren die ik nog bezoeken moest: Noenie Klokhuis, fruitteler en zondagsfilosoof van eenvoudige komaf en Supervent, die in een afgelegen landhuis woonde en af en toe de wereld redde.
Terwijl ik door de aanhoudende regen naar Klokhuis' fruitwinkel annex boerderij toe reed schudden de stapels papieren en dossiers op de passagiersstoel onophoudelijk door de bewegingen van mijn wagen. Steeds opnieuw herinnerden ze me aan de lijkschouwing van de directeur. Voor de Alliantie had ik de hoop opgegeven. De brutaliteit van de moord leek in niks op het meest gewelddadige dat de Alliantie mogelijk kon uitrichten. Het ergste was dat de lijkschouwing niet alles vertelde. Luc V. was in zoveel verschillende stukken gereten dat het onmogelijk uit te maken viel wat er nog allemaal kon gebeurd zijn met hem. Hoe de Paling daar zo kalm onder kon blijven was mij een raadsel. Maar hij had dan ook voor dat beroep gekozen. Hij liever dan ik.

Ik trad binnen in de stoffige winkel van Noenie. Een man, niet Noenie zelf, stond achter de kassa. Hij had een wat olijfkleurige huid, stroblond haar en donkere ogen. Dit moest Kiwi zijn, al jarenlang de vennoot van Noenie. Naar verluidt had Kiwi zijn eigen rijkdom verlaten om in eenvoudige omstandigheden te gaan leven op Noenies boerderij. Veel geruchten gingen de ronde dat hij de halfbroer was van Frogger Sekstoerist, maar niks van dat alles was ooit bewezen. Kiwi glimlachte breeduit.
"Inspecteur Intellibert, hoe kan ik u helpen?" vroeg hij vriendelijk.
"Goeiemiddag. Ik kom voor Noenie."
"Een secondje," zei Kiwi, waarop hij de privé-vertrekken inslofte. Ondertussen keek ik de winkel rond. Rijen biologisch geteelde appels en peren wisselden elkaar af met ertussen trossen bananen, exotisch fruit en groenten van eigen kweek. De sla stond in aanbieding. Per twee kroppen kreeg je er een boek van Noenie bij. Het boek droeg de titel: Appels en peren, Noenie moet beren en had een foto van hem op de voorkant. Met zijn brede, maffe grijns en zijn blonde haar half verwaaid over zijn hoofd stond hij erop, alsof hij elk moment een practical joke kon uithalen. Hij droeg een werkmanspak. Op de achtergrond waren enkele fruitbomen te zien. Ik zweerde in een van die bomen Kiwi te zien slingeren, maar voor ik dat van dichterbij kon onderzoeken eiste Noenie zelf mijn aandacht op. Hij grijnsde nog debieler dan op zijn foto, en zijn hoofd had de vorm van een omgekeerde peer.
"Intellibert!" riep hij alsof ik doof was, "kom toch binnen, kom toch binnen."
Hij sprak met een boertig accent dat een familiair soort jovialiteit uitstraalde. Ik volgde hem naar de woonkamer, waar een eenvoudige houten tafel stond met een pak kaarten erop. Kiwi zat aan die tafel met een tomatensapje. De andere twee tafelgenoten kende ik vaag van op recepties. Het waren Boer Fiems en Lome Hans, twee bevriende landbouwers. Fiems was vooral veeboer, terwijl Lome Hans zich had gespecialiseerd in biogenetica. Lome Hans was niet onbekend bij het gerecht; hij was vernoemd geweest in enkele hormonendossiers. Toch schrok geen van beide mannen op toen ze mij in mijn overjas en met mijn hoed op zagen binnentreden.
"Dit is Intellibert!" kondigde Noenie mij overenthousiast aan.
"Schuif mee aan," brulde Boer Fiems, zo mogelijk nog luider dan Noenie. Kiwi ging een stoel halen waarop ik ging zitten. In de hoek, waar een verstelde zetel stond, lag een luizige hond te slapen. Toen ik ernaar keek begon Noenie onmiddellijk te vertellen.
"Niet op letten. Dat is César. Hij heeft kanker en is blind. Hij is ook incontinent."
Dat verklaarde de geelbruine vlekken in de zetel.
"Hoe lang al?" vroeg ik, van een slapende dier naar Noenie kijkend.
"Toch al zo'n paar jaar," zei hij, waarna zijn debiele grijns weer terugkeerde, "maar lang zal hij het niet meer trekken. We doen hem wel binnen bij de beenhouwer of zo."
"Dat is toch illegaal," bracht Kiwi daar tegenin. Eigenlijk stak hij klein af tegenover de drie andere mannen.
"Precies," voegde ik daar ernstig aan toe.
"Voor alles bestaat een oplossing," zei Lome Hans.
Ik keek hem scherp aan, maar mijn blik gleed van zijn voze verschijning af als water van een eend.
"Nu goed," zei ik dan, "Ik moet gewoon maar weten wat u deze morgen deed bij Luc V., of u iets verdachts gezien hebt en of u zelf iemand verdenkt."
Ik wou het kort maken.
"Ik was vanmorgen bij Luc V., samen met –" begon Noenie, maar de perenboer werd onderbroken door een luidruchtige Boer Fiems.
"–Nee, Noenie zat bij de hoeren!" riep hij uit.
"Schei uit Fiems," zei Noenie half lachend.
"Nee," zei Lome Hans, "ik zat bij de hoeren."
"Hans man, vozerd," zei Noenie.
Hij wendde zich terug tot mij, ziende dat de hilariteit van dit boerse schouwspel volledig aan mij ontsnapte.
"Nee, we zijn bij de dyarch geweest en daarna ben ik teruggekeerd naar hier. Fiems, Hans en Kiwi waren hier toen al."
"En jullie kunnen dat bevestigen?"
"Noenie zat bij de hoeren!" brulde Fiems weer, met zijn massieve vuist op tafel slaand.
"Nee," zei Lome Hans traag, "wij waren hier toen Noenie aankwam."
"Omstreeks hoe laat was dat?"
"Geen idee," zei Noenie onverschillig, "onze klok is al een paar weken kapot."
Hij wees naar de staande klok in een andere hoek van de zitkamer, waaruit enkele veren tevoorschijn sprongen en de wijzerplaat gebarsten was. Dit was me toch al de maf: een Alliantiehier die zich blijkbaar nog geen klok kon laten repareren!
"'t Meesterke moet de klok nog altijd repareren," zei Kiwi.
Boer Fiems sloeg met zijn vuist opnieuw op tafel.
"Meesterke!" brulde hij. Al na enkele ogenblikken verscheen uit een deuropening een mager ventje met een wat baviaanachtig hoofd. Hij droeg voor zijn gestalte onwaarschijnlijk grote schoenen en droeg een t-shirt met Mr. Erotica op.
"Wanneer ben je van plan iets te doen aan die klok?" vroeg Noenie hem met een grijns alsof hij een grap aan het vertellen was.
"Als ik tijd heb, als ik tijd heb," verklaarde 't Meesterke druk gesticulerend, "maar eerst moet ik nog 't konijnekot repareren."
Terwijl Lome Hans en Boer Fiems verder 't Meesterke op de rooster legden zette Noenie zijn uitleg tegen mij verder.
"'t Meesterke woont hier in als huisknecht, een beetje zoals Kiwi. Hij is grappig."
Ik kon me nauwelijks voorstellen wat er zo lollig was aan het schlemielige ventje met opdrachten opzadelen die hij, hoewel hij zelf beweerde van wel, nooit naar behoren kon uitvoeren, maar zowel Boer Fiems als Lome Hans waren in opperste stemming van hilariteit.
"En u verdenkt niemand anders?" vroeg ik toen aan Noenie.
"Toch wel," kwam Boer Fiems er weer tussen, "de hoeren hebben hem vermoord!"
"Fiems, schei uit. Nee, ik heb er echt geen idee van. Het zal wel Devreker geweest zijn zeker, of Geurt of zo."
"Geurt zit ook bij de hoeren," zei Boer Fiems.
"Jij ook," zei Lome Hans.
Er volgde even een stilte, waarop beide heerschappen weer in een homerisch gelach uitbarstten. Ik stond op.
"Goed. Ik weet genoeg. Als ik u nog eens nodig heb bellen we wel."
"Wacht, wacht!" zei Noenie, haastig opstaand, "Meesterke, ga wat peren halen voor Intellibert."
Na een oorvijg van Boer Fiems toog 't Meesterke aan het werk. Nauwelijks een paar seconden later kwam hij mopperend terug met een zak peren.
"Eigen kweek," zei Noenie vol trots, "en onbespoten."
Uit zijn zakken haalde hij er zijn boek bij en stak het tussen het fruit.
"Lees mijn boek. Het kan u nog het leven redden."
De stapel werd mij overhandigd. Ik groette Boer Fiems en Lome Hans, die nu druk bezig waren over het kaarten met Kiwi en nauwelijks nog aandacht aan mij schenen te schenken, gaf Noenie een hand en verliet toen the building, drie kilo fruit rijker maar nog steeds geen stap verder.





 

 

 



De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: het Einde van de Wereld
Niemandsland
Het is hip om Snob te zijn
Het is hip om John te zijn
Het is hip om Loser te zijn
Het is hip om Alternatief te zijn
Jacques De Reet
Danny en Roos
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: De Kleuterbus
Zondag Smosdag
Laudanum
Machtige Minderheden
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Zondagmiddagmagie
Het Credo van de Blues
Het Eeuwige Strand
Handleiding tot het Schrijven van Literatuur
War on Terror
Sinterklaas, ouwe baas
Centraal Massief
Oude Jaren in Nieuwe Zakken
De Moord op de Dyarch I: Proloog
De Moord op de Dyarch II: Sexabië
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 1
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 2
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 3
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 4
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 5
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 5
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 6
De Moord op de Dyarch IV: Het Engelenplein
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 1
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 2
Irak, kouwe kak
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 3
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 4
Postcompost
Wandeling
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen 2
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen 3
De Moord op de Dyarch VII: De Ontknoping 1
De Moord op de Dyarch VII: De Ontknoping 2
De Moord op de Dyarch VIII: Epiloog
Pygmalion
Kolder van links
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Voorzomerdag
À votre service
De Dood van de Magistraat
Meet them at the Love Parade
De noodzakelijkheid van agnosticisme
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Domweg gelukkig op vrijdagmiddag
Een eerste keer de laatste onschuld
Broodje lul: weg met fascisten
Broodje kut: de schaamte van literatuur
Het is hip om gewone mensen te kennen
Het is hip om intellectueel te zijn
Lachen met columnisten
Koning Voetbal
Vainqueur verovert Duitsland
Zadelpijn
Simpele Danny I: De verdwijning van Colette
Simpele Danny II: Amerika
Handleiding tot het duurzame geluk
Een blanke kerst
Kopf durch die Wand
Vendetta
Onbehagen in het paradijs
Utopia
Handleiding tot de federale verkiezingen van 2007
De iustitia



   ©2001-2008 Lectrrland BVBA | Copyright-Verklaring | Contacteer Lectrr | Adverteren via Internetregie: Google AdSense | IE 5+ & FireFox Compliant | FAQ