HomeCartoonsStripsIllustratieArtColumnsEcardsShopGratisLectrrContact



 

 



De noodzakelijkheid van agnosticisme
door Vainqueur

Waarom toegeven dat je iets niet weet beter is dan beweren dat het tegendeel waar is.

Sinds kort stroomt het schrijversbloed weer volop door mijn aderen en wordt mijn geest gesmeerd door zowel alcohol als de pure spiritus sanctus humanus van humanistische salondiscussies (waarbij de lezer zich protserige Vlaamse salons dient voor te stellen waarin wel eens amateuristisch geschlagerd wordt en intellectuelen zich fredbrauwersgewijs bedienen van een vreselijk aanstellerig Klara-jargon). Het enige nadeel dat ik hierbij ondervind, naast het ontbreken van actie, is dat er niet genoeg tijd meer is om een neerslag te geven van al deze gedachten in geschreven vorm.

Het lijkt erop dat een pak West-Europeanen zich verlicht voelen sinds ze God afgezworen hebben en over de plas kijken, waarbij ze zien dat het merendeel van onze Amerikaanse vrienden en kapitalistische kameraden zich nog steeds in het stof wentelen voor de God der HebreŰen. Nietzsche proclameerde in de negentiende eeuw triomfantelijk de dood van God maar het lijkt erop dat de goden op dit eigenste ogenblik nog springlevend zijn. Cultuurpessimisten en doemdenkers zien hierin een krampachtige poging van de moderne mens om een greep te krijgen op het dagdagelijkse bestaan in de technocratische wereld waarin we leven. Misschien is dat wel zo maar de vraag is: wat was het vroeger dan?

Dikwijls maak ik mij de bedenking dat het vroeger infeite niet beter was. Wie klaagt over vandaag moet ook kijken naar gisteren. Toen geloofden de mensen ook omdat het een houvast bood en al was het dan allicht opium voor het volk, het was tenminste iets waar men in kon geloven. De ironie wil dat Marx' atheistische communisme evenzeer een opium voor het volk werd: een versteende revolutie die naarmate het slechter ging, steeds glorieuzer werd en naarmate de leiders corrupter werd, een steeds volkser karakter toegeschreven werd. Voor we lachen met onze Oost-Europese vrienden wil ik er gemakshalve ook even bij zeggen dat the American Dream en het hele pantheon van filmsterren, superhelden en society-figuren eigenlijk ook kan doorgaan voor een nieuwe religie. Alles moet en zal nuttig zijn, geld opbrengen en renderen.

Op dit ogenblik wordt het natuurlijk verleidelijk af te glijden naar een ouwemannetjesgewouwel over de vervloekte jeugd van vandaag (waar ik mijzelf met graagte toe reken) en dus zou ik graag naar mijn punt toe werken dat ik wil maken, namelijk dat het pretentieuze athe´sme dat velen onder ons met graagte en misschien wel met rede belijden niet meer dan een schaamlap is voor andere godsbeelden. Doorgaans vergeet men dat religie iets fundamenteel menselijks is en samenhangt met een hele structuur aan idealen. Als God of goden wegvallen als bron van moraal en gedragscodes worden er uiteraard nieuwe idealen gezocht. Dus ofwel blijft de athe´st bij het oude: alle moraal blijft behouden, alleen God wordt uitgeschakeld (een beetje zoals denken dat Sinterklaas zal komen hoewel je weet dat hij niet bestaat); ofwel schept de athe´st een nieuw wereldbeeld met nieuwe idealen. Maar laten we eerlijk zijn, meestal komt het belabberd uit.

Bovendien, om de wortel van het probleem nu maar eens aan te pakken, valt volledig niet te bewijzen dat God niet bestaat of dat er geen goden zijn. Het universum wordt er allicht kouder op (en dat is ook zo in werkelijkheid) met de afwezigheid van God de vader met lange witte baard en een wit kleed maar poŰzie noch literatuur zullen de wereld redden van de ondergang. Het omgekeerde is ook waar: ook de afwezigheid van Allah zal ons niet gelukkiger of beter maken. Wezen we eerlijk met onszelf, dan zeggen we gewoon dat we het niet weten. We geven toe dat we twijfelen. Of misschien zelfs op de lange baan schuiven. Daar vind ik persoonlijk niks zwaks aan.

Als je iets niet weet leg je je daar beter gewoon bij neer. Dat betekent natuurlijk niet dat ik in een limbo leef waarin niks zeker is en mijn moraal even dubieus is als de potentie van de paus, het betekent gewoon wat het betekent: dat ik het niet weet en dat ik niet de pretentie heb dat ik het ooit zal weten (al mocht God aan mij verschijnen, hij mag zich verwachten aan een kruisverhoor). Hetzelfde geldt eigenlijk voor de dood: weet ik veel. In tussentijd kan je maar leven volgens je eigen inzichten. Die dienen allicht onderzocht te worden door de kritische geest maar evenzeer bevrijd van de salonfńhige dogma's die wel eens willen heersen in burgermanszitkamers met nephertenkoppen aan de wand en de afstandsbediening binnen handbereik.

Ah. Steeds komt het ideaalbeeld bovendrijven: de agnostische intellectueel die beseft dat hij zijn tijd verdoet. Geslingerd tussen nutteloze nutsgedachten en werkloze prietpraat bij een glas dure wijn. Agnosticisme is noodzakelijk, het is broodnodig. Je moet toegeven dat je onzeker bent want ik geloof niet in al je zekerheden (en dat met stellige zekerheid). Eerlijkheid is belangrijk, loog de schrijver. Ik wimpel even deze paradoxen af en tracht terug te keren naar de bron. Al wat ik zie is een groot vraagteken. Maar het antwoord erop is niet noodzakelijk om een goed leven te kunnen leiden. Het antwoord is zelfs altijd fout. Daarom weerleg ik met passie en toorn de noodzakelijkheid van het athe´sme, beleden door Shelley en al zijn geestesgenoten en verzet ik me even gretig tegen zij die een gestorven ideaal prediken. Laat de scepsis heersen.



 

 

 



De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: het Einde van de Wereld
Niemandsland
Het is hip om Snob te zijn
Het is hip om John te zijn
Het is hip om Loser te zijn
Het is hip om Alternatief te zijn
Jacques De Reet
Danny en Roos
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: De Kleuterbus
Zondag Smosdag
Laudanum
Machtige Minderheden
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Zondagmiddagmagie
Het Credo van de Blues
Het Eeuwige Strand
Handleiding tot het Schrijven van Literatuur
War on Terror
Sinterklaas, ouwe baas
Centraal Massief
Oude Jaren in Nieuwe Zakken
De Moord op de Dyarch I: Proloog
De Moord op de Dyarch II: SexabiŰ
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 1
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 2
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 3
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 4
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 5
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 5
De Moord op de Dyarch III: Het Gekkenwoud 6
De Moord op de Dyarch IV: Het Engelenplein
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 1
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 2
Irak, kouwe kak
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 3
De Moord op de Dyarch V: De Heide der Heidenen 4
Postcompost
Wandeling
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen 2
De Moord op de Dyarch VI: De Chaosbergen 3
De Moord op de Dyarch VII: De Ontknoping 1
De Moord op de Dyarch VII: De Ontknoping 2
De Moord op de Dyarch VIII: Epiloog
Pygmalion
Kolder van links
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Voorzomerdag
└ votre service
De Dood van de Magistraat
Meet them at the Love Parade
De noodzakelijkheid van agnosticisme
De Wonderlijke Avonturen van Marobolus: Domweg gelukkig op vrijdagmiddag
Een eerste keer de laatste onschuld
Broodje lul: weg met fascisten
Broodje kut: de schaamte van literatuur
Het is hip om gewone mensen te kennen
Het is hip om intellectueel te zijn
Lachen met columnisten
Koning Voetbal
Vainqueur verovert Duitsland
Zadelpijn
Simpele Danny I: De verdwijning van Colette
Simpele Danny II: Amerika
Handleiding tot het duurzame geluk
Een blanke kerst
Kopf durch die Wand
Vendetta
Onbehagen in het paradijs
Utopia
Handleiding tot de federale verkiezingen van 2007
De iustitia



   ©2001-2008 Lectrrland BVBA | Copyright-Verklaring | Contacteer Lectrr | Adverteren via Internetregie: Google AdSense | IE 5+ & FireFox Compliant | FAQ